Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Αναστολή μεν αλλά...Η νέα ρύθμιση του άρθρου 202 παρ.2 Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας

Γράφει ο Γιώργος Καζολέας, Δικηγόρος
Με το άρθρο 27 του νόμου 4446/2016, ο οποίος επέφερε, μεταξύ άλλων, τροποποιήσεις στη Διοικητική Δίκη, η παράγραφος 2 του άρθρου 202 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, όπως το άρθρο αυτό είχε αντικατασταθεί από το άρθρο 34 του ν. 3900/2010 αντικαθίσταται ως
εξής: «2. Ειδικώς επί φορολογικών, τελωνειακών και διαφορών με χρηματικό αντικείμενο, το δικαστήριο μπορεί, με την απόφασή του, να ορίσει ότι το ανασταλτικό αποτέλεσμα δεν καταλαμβάνει τη λήψη ενός ή περισσότερων αναγκαστικών μέτρων είσπραξης ή διοικητικών μέτρων, για τον εξαναγκασμό ή τη διασφάλιση της είσπραξης της οφειλής, επί συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων του αιτούντος, τα οποία αναφέρονται στην απόφαση.»
Με τη νέα διάταξη ναι μεν προβλέπεται και πάλι η δυνατότητα χορήγησης «αναστολής καθ’ εαυτής» στις φορολογικές και τελωνειακές διαφορές και στις διαφορές με χρηματικό αντικείμενο, ωστόσο εισάγεται εξαίρεση στον κανόνα του πλήρους ανασταλτικού αποτελέσματος στις εν λόγω διαφορές και επιφέρεται σημαντικό πλήγμα στην πλήρη ικανοποίηση του αιτήματος του διοικούμενου για προσωρινή δικαστική προστασία.  
Ιδίως επί των φορολογικών διαφορών που συνωστίζονται χιλιάδες στα διοικητικά δικαστήρια η νέα διάταξη που εισάγεται με το ν.4446/2016 ανοίγει την πόρτα της μερικής αναστολής, καθώς δίνει το δικαίωμα στο δικαστήριο είτε αυτεπαγγέλτως είτε με αίτημα της Διοίκησης (που πάντα θα το υποβάλλει στην πράξη) να ορίζει ότι η αναστολή δεν θα καταλαμβάνει τη λήψη ενός ή περισσότερων αναγκαστικών μέτρων είσπραξης ή διοικητικών μέτρων, για τον εξαναγκασμό ή τη διασφάλιση της είσπραξης της οφειλής, επί συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων του αιτούντος.
Δηλαδή πρακτικά θα αναστέλλεται αυτή καθεαυτή η διοικητική πράξη αλλά θα επιτρέπονται ορισμένα αναγκαστικά ή διοικητικά μέτρα είσπραξης της οφειλής. Η αιτιολογική έκθεση του νόμου 4446/2016 προσπαθεί να δικαιολογήσει την επιλογή του νομοθέτη στη συγκεκριμένη ρύθμιση αναφέροντας ότι «παρέµενε ασαφές ως προς τι διαφοροποιείται η εξουσία που παρέχεται στο δικαστήριο µε την παράγραφο 1 (αναστολή της προσβαλλόµενης πράξης καθ’ εαυτή) από την αντίστοιχη της παραγράφου 2 του ίδιου άρθρου». 
Το γεγονός όμως ότι η παρ.2 εξειδίκευε την έκταση της αναστολής επί των συγκεκριμένων διαφορών στη λήψη μέτρων (που αυτό είναι το διακύβευμα για τον διοικούμενο) δεν σημαίνει ότι ήταν ασαφής και ότι έπρεπε να αντικατασταθεί με μια αντίθετη ουσιαστικά διάταξη που προβλέπει δυνατότητα εξαίρεσης στην αναστολή, επιτρέποντας ρητώς διάτρηση του ανασταλτικού αποτελέσματος, προς όφελος της Διοίκησης και ενάντια στο συμφέρον του αδύναμου –κατά κανόνα φορολογικού- οφειλέτη.
Εξηγώντας τη νέα ρύθμιση η αιτιολογική έκθεση αναφέρει ότι «παρέχεται στο δικαστήριο η δυνατότητα, είτε αυτεπαγγέλτως είτε µε αίτηµα της Διοίκησης, να ορίσει ότι το ανασταλτικό αποτέλεσµα δεν καταλαµβάνει τη λήψη ενός ή περισσότερων αναγκαστικών µέτρων είσπραξης ή διοικητικών µέτρων για τον εξαναγκασµό ή τη διασφάλιση της είσπραξης της οφειλής, επί συγκεκριµένων περιουσιακών στοιχείων του αιτούντος, όπως ιδίως ακίνητα του αιτούντος, κινητά και απαιτήσεις αυτού εις χείρας τρίτων, κ.ά. Η εξαίρεση από το ανασταλτικό αποτέλεσµα διατάσσεται είτε κατόπιν σχετικού αιτήµατος της Διοίκησης είτε και αυτεπαγγέλτως, όταν από τα στοιχεία της δικογραφίας (π.χ. δήλωση παγκοσµίου εισοδήµατος) προκύπτουν περιουσιακά στοιχεία για τα οποία, κατά την κρίση του δικαστηρίου, η λήψη των ανωτέρω µέτρων δεν συνεπάγεται ανεπανόρθωτη βλάβη του αιτούντος».
Είναι προφανές ότι με τη νέα παράγραφο 2 του άρθρου 202 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, ναι μεν δίνεται η δυνατότητα  χορήγησης αναστολής της πράξης καθεαυτής και επί των συγκεκριµένων κατηγοριών διαφορών, οι οφειλέτες ωστόσο μένουν εκτεθειμένοι σε αναγκαστικά μέτρα είσπραξης επί περιουσιακών τους στοιχείων και το ουσιαστικό αποτέλεσμα της αναστολής αναιρείται στην ουσία του συμπαρασύροντας το δικαίωμα προσωρινής δικαστικής προστασίας εν γένει. (giorgos.kazoleas@gmail.com)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Διαβάστε επίσης:

Διαγραφή οφειλής 1022 ευρώ από αυξημένη κατανάλωση σε εξοχική κατοικία (ΣτΚ)

Διαγραφή οφειλής ύψους 1.022 ευρώ από ασυνήθιστα αυξημένη κατανάλωση ύδατος σε εξοχική κατοικία: Ο καταναλωτής διαθέτει μικρό εξοχικό σπ...