ΜονΠρΚαβ 189/2025: Η ευθύνη των πιστωτικών ιδρυμάτων σε περιπτώσεις μη εγκεκριμένων πράξεων πληρωμής (phishing) κατά τον Ν. 4537/2018. Μόνη η χρήση των προσωπικών κωδικών ασφαλείας δεν συνιστά απόδειξη βαριάς αμέλειας του πελάτη.
Μια πράξη πληρωμής θεωρείται έγκυρη μόνο αν ο πληρωτής έχει δώσει ρητά τη συγκατάθεσή του. Αν δεν υπάρχει συγκατάθεση, η πράξη θεωρείται μη εγκεκριμένη.
Αντιστροφή του Βάρους Απόδειξης: Εάν ο πελάτης αρνηθεί ότι ενέκρινε μια ηλεκτρονική συναλλαγή, η Τράπεζα φέρει το βάρος να αποδείξει σωρευτικά τη γνησιότητα της πράξης, την ακριβή καταγραφή της και ότι δεν υπήρξε τεχνική δυσλειτουργία.
Υποκλοπή Κωδικών: Το δικαστήριο επισημαίνει τη ratio legis του νόμου, τονίζοντας ότι μόνη η χρήση των κωδικών e-banking δεν αποτελεί απόδειξη ότι ο πελάτης ενέκρινε τη συναλλαγή ή ότι έδειξε βαριά αμέλεια. Τα συστήματα των τραπεζών συχνά αναγνωρίζουν απλώς τη χρήση των κωδικών, χωρίς να μπορούν να διακρίνουν τον νόμιμο χρήστη από τον δράστη που τους έχει υποκλέψει.
Όρια Ευθύνης: Ο νόμος περιορίζει την ευθύνη του καταναλωτή για ζημιές από κλαπέντα/υπεξαιρεθέντα μέσα πληρωμής μέχρι το ποσό των 50 ευρώ (πριν από την ειδοποίηση της τράπεζας). Ο πελάτης ευθύνεται για το σύνολο της ζημιάς μόνο εάν η τράπεζα αποδείξει ότι ενήργησε με δόλο ή βαριά αμέλεια.
Η απόφαση κινείται στην κατεύθυνση της προστασίας του καταναλωτή-χρήστη υπηρεσιών e-banking, υπογραμμίζοντας τη «νόθο αντικειμενική ευθύνη» της τράπεζας. Καθιστά σαφές ότι η τράπεζα υποχρεούται να αποκαταστήσει τη ζημία του πελάτη από ηλεκτρονική απάτη, εκτός εάν η ίδια καταφέρει να αποδείξει δόλο ή βαριά αμέλεια εκ μέρους του.
Η Ενάγουσα εκπροσωπήθηκε από το δικηγόρο Νίκο Κακουλίδη (Αβερωφ 4 Τ.Κ. 65302 Τηλ. και fax 2510 830.755, κινητό 6937 231665)
Η Απόφαση Εδώ
Σχόλια