Αναστολή καθηκόντων ανεμβολίαστων υγειονομικών υπαλλήλων κατά του covid-19: Η επ' αόριστον διατήρηση του μέτρου αντίκειται στην αρχή της αναλογικότητας - Δεκτή η Αίτηση Ακύρωσης(ΔΕφΠατ)

ΔΕφ Πατρών Α67/2025 (Τμήμα Γ΄ Τριμελές): Αναστολή καθηκόντων ανεμβολίαστων υγειονομικών υπαλλήλων κατά του covid-19 για επιτακτικούς λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας. Υποχρέωση επαναξιολόγησης του μέτρου. Αρχή αναλογικότητας.

Αίτηση ακυρώσεως μόνιμων υπαλλήλων, διαφόρων κλάδων και ειδικοτήτων, δημόσιου Νοσοκομείου για την ακύρωση αποφάσεων του Διοικητή του καθ’ ου ΝΠΔΔ, με τις οποίες επιβλήθηκε σε βάρος τους το διοικητικό μέτρο της αναστολής καθηκόντων για επιτακτικούς λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας λόγω μη εμβολιασμού τους έναντι του κορωνοϊού covid-19. 

Ζήτημα κατάργησης της ανοιγείσας δίκης, κατά το άρθρο 32 παρ. 2 του π.δ/τος 18/1989, λόγω λήξης, μετά την άσκηση της αίτησης ακυρώσεως, της ισχύος των προσβαλλομένων πράξεων, αλλά ιδιαίτερο έννομο συμφέρον για τη συνέχιση της δίκης, διότι οι προσβαλλόμενες πράξεις εξακολουθούν να καταλείπουν στους αιτούντες δυσμενείς συνέπειες από την άποψη της βαθμολογικής και μισθολογικής τους εξέλιξης, καθόσον ο χρόνος αναστολής άσκησης των καθηκόντων τους δεν θεωρείται χρόνος πραγματικής υπηρεσίας (ΣτΕ 2489/2022 σκ. 5). Διατάξεις περιπτ. α΄ της παρ. 6 του άρθρου 206 του ν. 4820/2021, άρθρων 2 παρ. 1, 5, 7 παρ. 2, 21 παρ. 3, 22 παρ. 4 και 25 του Συντάγματος, 8 της ΕΣΔΑ, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν.δ. 53/1974 (Α΄256), διατάξεις του κεφαλαίου  I (άρθρα 1 και 2), του κεφαλαίου ΙΙ (άρθρα 5-9) και του κεφαλαίου IX (άρθρο 26) της Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Βιοϊατρική (Σύμβαση του Οβιέδο) της 4ης Απριλίου 1997 του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 2619/1998 (Α΄132) και 1, 11 και 12 του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (ν. 3418/2005, Α΄287)  

Το μέτρο του υποχρεωτικού εμβολιασμού δικαιολογεί τον περιορισμό που επιβάλλεται στα δικαιώματα ιατρικού αυτοπροσδιορισμού, αυτονομίας και ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας, εφόσον κατά τον κρίσιμο χρόνο έκδοσης των προσβαλλομένων πράξεων, υφίστατο υγειονομική κρίση που επέβαλε την άμεση λήψη μέτρων, με γνώμονα την αρχή της προφύλαξης. Κατά τον καθορισμό των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας, ο νομοθέτης (κοινός και κανονιστικός) διαθέτει, ως προς την καταλληλότητα και την αναγκαιότητά τους, ευρύ περιθώριο εκτίμησης. 

Ωστόσο, λόγω της φύσης του μέτρου, με το οποίο επέρχονται αναγκαία σοβαροί περιορισμοί των ατομικών δικαιωμάτων των εν λόγω εργαζομένων, υφίσταται υποχρέωση συνολικής επαναξιολόγησής του από τον νομοθέτη και την κανονιστικώς δρώσα διοίκηση, με τη λήψη υπόψη, ιδίως, των διαρκώς ανανεούμενων επιστημονικών παραδοχών για την αξία, την αποτελεσματικότητα και τις συνέπειες των εμβολίων κατά του κορωνοϊού και την πορεία και την εξέλιξη της πανδημίας, καθώς και των συνεπειών από τη θέση σε αναστολή καθηκόντων των εργαζομένων στη λειτουργία των δομών υγείας. 

Η υποχρέωση επαναξιολόγησης του μέτρου μετατέθηκε, διαδοχικά, για μεταγενέστερο χρόνο και, συγκεκριμένα, αρχικώς έως τις 31.12.2021 (με το άρθρο 94 του ν. 4850/2021), ακολούθως έως τις 31.03.2022 (με το άρθρο 1 παρ. 2 του ν. 4876/2021) και, τέλος, έως τις 31.12.2022 (με το άρθρο δεύτερο παρ. 2 του ν. 4917/2022), Έτσι, κατά τον χρόνο που δημοσιεύθηκε ο ν. 4876/2021 (23.12.2021) και στη συνέχεια ο ν. 4917/2022 (31.3.2022) είχε παρέλθει χρονικό διάστημα πέντε και οκτώ και πλέον, αντίστοιχα, μηνών από τη λήψη του μέτρου, ήτοι διάστημα που λόγω της φύσης του μέτρου, της προσωρινότητάς του και των συνεπειών του στους ίδιους τους εργαζόμενους και στο σύστημα υγείας της Χώρας, υπερβαίνει προδήλως το εύλογο, χωρίς, ωστόσο, να έχει διενεργηθεί επαναξιολόγηση του μέτρου, βάσει επίκαιρων, κατά τον χρόνο εκείνο, επιστημονικών και επιδημιολογικών στοιχείων. 

Κρίση ότι το μέτρο αυτό δεν παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, εφόσον δεν ισχύει επ’ αόριστον, αλλά μέχρι την επαναξιολόγησή του, η οποία, πάντως, πρέπει να πραγματοποιηθεί εντός εύλογου χρονικού διαστήματος από τη θέσπισή του. Εν προκειμένω, δεν είχε διενεργηθεί επαναξιολόγηση του μέτρου του υποχρεωτικού εμβολιασμού, παρά το γεγονός ότι είχε παρέλθει σημαντικό, κατά τις περιστάσεις, χρονικό διάστημα από τη θέσπισή του, και, ως εκ τούτου, δεν προέκυπτε πλέον η αναγκαιότητα και η προσφορότητα της διατήρησής του. Συνεπώς, η διατήρηση του μέτρου, δυνάμει των ίδιων διατάξεων, αντίκειται στην αρχή της αναλογικότητας. Δέχεται την αίτηση ακυρώσεως. (πηγή: adjustice.gr)