Μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες Δυτικής Θράκης: Το ΣτΕ έχει από...δεκαετίες οριοθετήσει ορθά την έννοια
Του Ιωάννη Ελ. Κυμιωνή, Δικηγόρου
Ι. Στους Ελληνοτουρκικούς διαλόγους, επαφές και συνομιλίες, θεσμικές και άτυπες, ιδίως στην μεταπολεμική και στην μεταψυχροπολεμική περίοδο στην ουσία πέντε-έξι όλοι κι όλοι κομβικοί όροι έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον με κάθε ευκαιρία από αμφότερες τις συνδιαλλασσόμενες πλευρές: Συνθήκη της Λωζάννης, Κύπρος, Αιγαίο, μουσουλμάνοι/τούρκοι Δυτικής Θράκης, Κεμάλ/Ατατούρκ, Ελευθέριος Βενιζέλος.
ΙΙ. 1. Οι Πράξεις, που υπογράφθηκαν στην Λωζάννη της Ελβετίας την 30.01.1923 και 24.07.1923, (α) η Συνθήκη Ειρήνης για την λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) μεταξύ της ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας/ Τουρκίας και των Νικητριών Δυνάμεων, Βρεττανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Σερβίας, Κροατίας, Σλοβενίας, Βελγίου, Πορτογαλίας, ΗΠΑ, Ιαπωνίας, Ελλάδας, Συνθήκη που τροποποίησε την Συνθήκη των Σεβρών [28.07./10.08.1920], (β) οι λοιπές πέντε (5) Συμβάσεις, οι δύο (2) Συμφωνίες, οι τρεις (3) Δηλώσεις, τα έξι (6) Πρωτόκολλα και η Τελική Πράξη της Συνδιάσκεψης της 24.07.1923, χάριν συντομίας ονομάζονται σε αμφότερες τις πλευρές του Αιγαίου “Συνθήκη της Λωζάννης” και ρυθμίζουν πολλά θέματα των δύο Κρατών. Ωστόσο κατά περιόδους αρνητική επικαιρότητα αποκτά για διαφορετικούς λόγους η ανάγκη αποσαφήνισης και οριοθέτησης της έννοιας του πολλαπλώς προνομιούχου λόγω των ετεροβαρών ένεκα της αδικαιολόγητης μη τήρησης της αρχής της αμοιβαιότητας υποχρεώσεων του Ελληνικού Κράτους “μουσουλμάνου Ελληνα πολίτη Δυτικής Θράκης”. Η συστηματική παράνομη τακτική της γείτονος, να αποπειράται να επιβάλλει την έννοια του εθνοτικώς ελευθέρως επιλέγοντα για τον εαυτό του τον όρο “Τούρκος Δυτικής Θράκης” προερχόμενη από το ατομικό - όχι συλλογικό! - δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού στην βάση των Συμβάσεων του ΟΗΕ ως την έννοια της προστατευόμενης θρησκευτικής μειονότητας στην Δυτική Θράκη, πλέον προκαλεί μόνο προβλήματα έως διάλυσης. Προβλήματα όμως όχι στην Χώρα μας, αλλά τόσο στους μουσουλμάνους Ελληνες πολίτες Δυτικής Θράκης, όσο και στην ίδια την γείτονα λόγω δόλιας προσβολής του Διεθνούς Δικαίου και του κοινοτικού κεκτημένου του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού/Ενωσιακού Δικαίου από ένα υποψήφιο προς ένταξη Κράτος με σε ισχύ ευρισκόμενη ανανεωνόμενη ανά διαστήματα με την σύμφωνη γνώμη της Χώρας μας ελεγχόμενη από πλευράς τήρησης των διεθνών υποχρεώσεων Τελεωνειακή Ενωση.
Η διατήρηση της πλήρους νομικής ισχύος της Συνθήκης της Λωζάννης από πλευράς προστασίας των δικαιωμάτων των μειονοτήτων στην μεταπολεμική διεθνή έννομη τάξη έως και σήμερα έχει πέραν πάσης αμφισβήτησης από Κράτος μέλος του ΟΗΕ εξετασθεί κατόπιν ειδικής προς τούτο Ειδικής Ερευνας της Γενικής Γραμματείας ΟΗΕ από το 1950. Η έρευνα κατάληξε στο συμπέρασμα ότι από το σύνολο των Συνθηκών του προπολεμικού και μεσοπολεμικού κόσμου μόλις δύο (2) Συνθήκες διατήρησαν την νομική ισχύ τους, η Συνθήκη για την προστασία της σουηδικής μειονότητας των Νήσων Ωλαντ της Φιλλανδίας [βλ. Etudes sur la valeur juridique des engagements en matiere de minorites / 7 avril 1950 / E/CN.4/367 ] και η Συνθήκη της Λωζάννης [βλ. Etudes sur la valeur juridique des engagements en matiere de minorites / 27 mars 1951 / E/CN.4/367 - Add.1].
Το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) στην Χώρα μας, όπως και συνολικώς άπαντα τα Δικαστήρια, κατά την δικανική εφαρμογή του Συμβατικού Δικαίου των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων, από πολλού καιρού έχουν οριοθετήσει την έννοια. Κατά συνέχεια συναφών προηγηθεισών ακυρωτικών Αποφάσεων του ΣτΕ επί διάφορων Υποθέσεων ενώπιόν του, με αφορμή άσκησης αναιρετικού ελέγχου επί ουσιαστικής διαφοράς [υπόθεση ένταξης αποφοίτου ΓΕΛ περιοχής Νομού Εβρου στην Ειδική Κατηγορία του 0,5% καθ’υπέρβαση του αριθμού εισακτέων ως υποψηφίου Εισαγωγικών Εξετάσεων στα Ελληνικά ΑΕΙ ως μουσουλμάνου Ελληνα πολίτη Δυτικής Θράκης] το ΣΤ’ Τμήμα ΣτΕ διά της Απόφασης 290/2002 - προ 25ετίας ήδη δηλαδή!- έκρινε ότι Ελληνας μουσουλμάνος πολίτης Δυτικής Θράκης είναι μόνο το μέλος της μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης, όπως αυτή προβλέπεται από το άρθρο 2 της Συμβάσεως και Πρωτοκόλλου από 30.01.1923 “Περί ανταλλαγής των Ελληνικών και Τουρκικών Πληθυσμών”, δηλαδή αφορά τους εγκατεστημένους κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος και εφαρμογής της Συνθήκης [24.07.1923] στην περιοχή ανατολικώς της μεθορίου γραμμής, όπως είχε καθορισθεί μεταξύ της Βουλγαρίας και των Νικητριών Δυνάμεων του Β’ Βαλκανικού Πολέμου το 1913 διά της Συνθήκης του Βουκουρεστίου [28.07.-10.08.1913], όπως επικυρώθηκε από την Συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως μεταξύ Βουλγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας [10.10.1913] και την Συνθήκη των Αθηνών μεταξύ Βουλγαρίας και Ελλάδας [14.11.1913], εγκατεστημένοι, οι οποίοι δεν περιελήφθησαν στην αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών διά του άρ. 1 της αυτής Συνθήκης, όπως και οι απόγονοι αυτών. Η ίδια αναιρετική Απόφαση του ΣΤ’ ΣτΕ έκρινε περαιτέρω ότι δεν δύνανται να θεωρηθούν μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης έστω και εάν είναι εγγεγραμμένοι στα Δημοτολόγια Δήμου της Δυτικής Θράκης οι μουσουλμάνοι το θρήσκευμα οι απλώς έλκοντες την καταγωγή τους από τα πρόσωπα, που ενέπεσαν στο πεδίο εφαρμογής του άρ. 2 της Συνθήκης κατά την έναρξη ισχύος αυτής.
ΙΙΙ. Υπό τις συνθήκες αυτές λοιπόν και λόγω της σταθερώς υπονομευτικής της νομιμότητας και της νομιμοποίησης τακτικής της αντισυμβαλλόμενης γείτονος προς τήρηση των στην Λωζάννη υπογραφέντων και συμφωνηθέντων θα πρέπει η Ελληνική πλευρά με συνέπεια και σοβαρότητα (α) να οριοθετήσει επίσημα απογραφικά, τόσο αριθμητικώς-ληξιαρχικώς, όσο και θρησκευτικώς, τον πραγματικό πληθυσμό των εγκατεστημένων Ελλήνων μουσουλμάνων πολιτών Δυτικής Θράκης, (β) να διαχωρίσει όσους Ελληνες πολίτες ανεξαρτήτως θρησκεύματος ατομικώς ελεύθερα αυτοπροσδιορίζονται ως “Τούρκοι Δυτικής Θράκης” από τα μέλη της θρησκευτικής μειονότητας των μουσουλμάνων Ελλήνων πολιτών Δυτικής Θράκης, διότι οι δύο αυτές “ιδιότητες” είναι αλληλοαντιφάσκουσες,, και να τούς εξαιρέσει από το συνολικό θεσμικό πλαίσιο προνομίων και ευχερειών κατά την Ελληνική εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης (πχ ενώ κατ’άρ. 40 Συνθήκης της Λωζάννης προβλέπεται η συνολική χρηματοδότηση των Σχολείων των Ελλήνων μουσουλμάνων Δυτικής Θράκης με δικά τους έξοδα (“ιδίαις δαπάναις”), από το 1923 αδιάκοπα η Ελληνική Πολιτεία καταβάλλει αποκλειστικώς το σύνολο των σχετικών δαπανών από τον Κρατικό Προϋπολογισμό), (γ) να αναρρυθμίσει και να ανανοηματοδοτήσει την διοικητική, νομοθετική και δικαιοδοτική εφαρμογή των συνολικών προβλέψεων της Συνθήκης της Λωζάννης στην βάση της αρχής της αμοιβαιότητας κατ’άρ. 45 της Συνθήκης.
Σχόλια