Η ιταλική εθνική νομοθεσία, που παρέλειψε εντελώς να λάβει υπόψη το χρόνο υπηρεσίας από έναν ορισμένου χρόνου εργαζόμενο σε μια δημόσια αρχή δεν εφάρμοσε την πρόταση 4 της συμφωνίας-πλαισίου για την καθορισμένης διάρκειας εργασία της 18 Μαρτίου 1999, που προσαρτάται στην οδηγία του Συμβουλίου 1999/70/EC. Ο αρχικός μισθός του πρώην εργαζομένου ορισμένου χρόνου είναι σταθερός ανεξάρτητα από την υπηρεσία του κατά τη διάρκεια της απασχόλησής του στο πλαίσιο των διαδοχικών ορισμένου χρόνου συμβάσεων. Το δικαστήριο δηλώνει ότι υπό την αρχή της μη-διάκρισης, ένας ορισμένου χρόνου εργαζόμενος δεν πρέπει να μεταχειρισθεί με έναν λιγότερο ευνοϊκό τρόπο συγκριτικά με έναν μόνιμο εργαζόμενο λόγω της σύμβασης ορισμένου χρόνου εκτός αν δικαιολογείται από αντικειμενικούς λόγους και για τους σκοπούς της πρότασης 4 της ως άνω συμφωνίας. Απλα και μόνο η «εμπιστοσύνη στην προσωρινή φύση της απασχόλησης του προσωπικού», στην περίπτωση εργασίας στο πλαίσιο μιας ορισμένου χρόνου σύμβασης, δεν καθιερώνει οποιοδήποτε αντικειμενικό λόγο. Δηλώνεται από το δικαστήριο ότι «μπορεί να υπάρξει αντικειμενικός λόγος που δικαιολογεί μια διαφορά στην αντιμετώπιση του εργαζόμενου, σε ένα ιδιαίτερο πλαίσιο και συνοδευόμενος από τους ακριβείς και ειδικούς παράγοντες, ως αποτέλεσμα της συγκεκριμένης φύσης του επιδιωκόμενου σκοπού της παραπάνω πρότασης 4 της συμφωνίας». (πηγη: labourlawnetwork.eu)Η ιταλική εθνική νομοθεσία, που παρέλειψε εντελώς να λάβει υπόψη το χρόνο υπηρεσίας από έναν ορισμένου χρόνου εργαζόμενο σε μια δημόσια αρχή δεν εφάρμοσε την πρόταση 4 της συμφωνίας-πλαισίου για την καθορισμένης διάρκειας εργασία της 18 Μαρτίου 1999, που προσαρτάται στην οδηγία του Συμβουλίου 1999/70/EC. Ο αρχικός μισθός του πρώην εργαζομένου ορισμένου χρόνου είναι σταθερός ανεξάρτητα από την υπηρεσία του κατά τη διάρκεια της απασχόλησής του στο πλαίσιο των διαδοχικών ορισμένου χρόνου συμβάσεων. Το δικαστήριο δηλώνει ότι υπό την αρχή της μη-διάκρισης, ένας ορισμένου χρόνου εργαζόμενος δεν πρέπει να μεταχειρισθεί με έναν λιγότερο ευνοϊκό τρόπο συγκριτικά με έναν μόνιμο εργαζόμενο λόγω της σύμβασης ορισμένου χρόνου εκτός αν δικαιολογείται από αντικειμενικούς λόγους και για τους σκοπούς της πρότασης 4 της ως άνω συμφωνίας. Απλα και μόνο η «εμπιστοσύνη στην προσωρινή φύση της απασχόλησης του προσωπικού», στην περίπτωση εργασίας στο πλαίσιο μιας ορισμένου χρόνου σύμβασης, δεν καθιερώνει οποιοδήποτε αντικειμενικό λόγο. Δηλώνεται από το δικαστήριο ότι «μπορεί να υπάρξει αντικειμενικός λόγος που δικαιολογεί μια διαφορά στην αντιμετώπιση του εργαζόμενου, σε ένα ιδιαίτερο πλαίσιο και συνοδευόμενος από τους ακριβείς και ειδικούς παράγοντες, ως αποτέλεσμα της συγκεκριμένης φύσης του επιδιωκόμενου σκοπού της παραπάνω πρότασης 4 της συμφωνίας». (πηγη: labourlawnetwork.eu)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου